ا نسا نها هیچگاه روزهای خوشی وسختی هارا فراموش نمی کنند . به یاد روزی لبخند می زنیم وبه یاد روز دیگری شاید آه بلندی بکشیم . بگما نم هرگاه آن ایام در اذهان متبادرگردد انسان ناخود آگاه دچارعکس العملهایی می گردد. هرسال که آبان ماه از راه می رسد ناخودآگاه به یاد آبان سال1366 می افتم،زیرا آن ماه آبستن حوادث اتفاقات ،رشادتها،دلاور مردیها واستقا مت های بی پروای فرزندان غیور ایران اسلامی در اردوگاه 9 (رومادیه عراق)بود. فلک بود وکتک بد جوری رواج داشت. عراقی ها مطابق معمول نیازی به دلیل برای سرشکستن و تنبیه کردن بچه ها نداشتند. آنها براین باور بودند که ما مجوسیم ،وبقول محمد(سربازبد دهان عراقی) هرگاه که مارا می زدمی گفت:بواسطه خداوند ثوابی براین زحمتشان نوشته می شود !! باور بفرمائید فرزندان ایران فقط طالب حق وحقوق تعریف شده شان توسط صلیب سرخ جهانی از عراقی ها بودند ولا غیر . آنروز که از عبد پرسید م «ما اسیر شما ئیم یا اسیرجاسوسهای ی شما » واو در برابر این سئوال حساب شده سرخ وسفید شدولب گزیدوپاسخی نداشت،فهمید که سیاست کاریشا ن وجاسوسهایشان در نزد ما لورفته است. آنروزی که «بهزاد همایونی»سینه به

هفتمین سالگرد وبلاکم مبارک باد هفت سال پبیش در چنین روزی شروع کردم به نوشتن خاطرات اسارتم ،کسی نگفت خوب ست یا لازم نمی باشد، اما عزمم را جزم کردم تا ادامه دهم. خدارا شکر نه خسته شد م و نه نامید. درست است که امروزه بازدید کنندگان وبلاگها از تعداد انگشتان دست دو نفر هم کمتر شده ولی این دلیلی نخواهد بود که خاطرات ناب اسارت فرزندان اسلامی ایران را به رشته ی تحریر در نیاورم . آقامان امر کرده اندبنویسد،بگوید.چشم آقا جان حالاکسی بدنبال خواندن ،ا نتشار وترویجش نیایدونباشد. قلم را که از معلم جماعت نمی توانند بگیرند